به گزارش تجارت، معدن و فولاد: مسیر سرمایه از بورس تا معدن/ تجلی، نمونه‌ای از هدایت سرمایه‌های بازار به سمت پروژه‌های بزرگ معدن و صنایع معدنی
توسعه معدن و صنایع معدنی تنها به ذخایر زیرزمینی وابسته نیست و تأمین مالی پایدار و تبدیل سرمایه به پروژه‌های عملیاتی، نقش تعیین کننده‌ای دارد. «تجلی توسعه معادن و فلزات» با ایجاد پیوند میان سرمایه‌های بازار و طرح‌های بزرگ معدنی، نمونه‌ای از این رویکرد در بازار سرمایه ایران است.
تجلی از سال ۱۴۰۰ با رویکردی پروژه محور وارد این مسیر شد، مدلی که در آن هدف تنها خرید و فروش دارایی یا سهام شرکت‌ها نیست، بلکه جذب منابع و تخصیص آن به پروژه‌های اکتشاف، استخراج، فرآوری، تولید فلزات و زیرساخت‌های مرتبط است. به این ترتیب، بازار سرمایه می‌تواند از یک بستر معاملاتی به مسیری برای تأمین منابع مورد نیاز توسعه ظرفیت‌های واقعی اقتصاد تبدیل شود.
ساختار سهامداری تجلی نیز این مدل را به شبکه‌ای از بازیگران بزرگ بخش معدن متصل کرده است. شرکت سرمایه‌گذاری توسعه معادن و فلزات با سهم ۵۸ درصدی، سهامدار اصلی تجلی است و گل‌گهر و چادرملو نیز به ترتیب ۱۴.۴۶ و ۱۷.۲۶ درصد از سهام شرکت را در اختیار دارند. این ساختار، علاوه بر پشتوانه مالی، امکان دسترسی به ظرفیت‌های مدیریتی و اجرایی شرکت‌های بزرگ زنجیره معدن و فولاد را فراهم می‌کند.
اهمیت این مدل زمانی بیشتر مشخص می‌شود که به سبد پروژه‌های تجلی نگاه کنیم. پروژه سنگ‌شکن و کارخانه کنسانتره فولاد شرق خراسان با ظرفیت ۲.۵ میلیون تن در سال و امکان افزایش ظرفیت تا ۵ میلیون تن، به حدود ۸۰ درصد پیشرفت واقعی رسیده است. در فولاد سرمد ابرکوه نیز پروژه فولادسازی ۶۰۰ هزار تنی بیش از ۷۳ درصد و طرح آهن اسفنجی ۱.۲ میلیون تنی بیش از ۵۰ درصد پیشرفت دارد.
در پروژه ستاره سیمین هرمز، طرح آهن اسفنجی با ظرفیت ۱.۷۲ میلیون تن در سال به پیشرفت حدود ۶۲ درصدی رسیده است. در صنایع فولاد کردستان نیز پروژه آهن اسفنجی بیجار با ظرفیت ۱.۶ میلیون تن حدود ۶۹ درصد پیشرفت واقعی دارد و پروژه فولادسازی و نورد پیوسته ورق گرم قروه نیز در حال اجراست.
یکی از مهم‌ترین ابعاد فعالیت تجلی، حرکت به سمت تنوع‌بخشی به مواد معدنی است. حضور در حوزه‌هایی مانند مس، طلا و عناصر نادر خاکی نشان می‌دهد مدل پروژه‌محور شرکت به توسعه ظرفیت فولادی محدود نمانده است. این تغییر جهت از منظر تحولات بازار جهانی نیز اهمیت دارد، زیرا مواد معدنی راهبردی و عناصر مورد استفاده در فناوری‌های جدید، به بخش مهمی از رقابت اقتصادی کشور‌ها تبدیل شده‌اند.
پروژه مس جانجا نمونه دیگری از این رویکرد است. این طرح با ظرفیت خوراک ۱۶ میلیون تن، امکان تولید سالانه حدود ۱۳۰ هزار تن کنسانتره مس را دارد و برای آن بیش از هزار فرصت شغلی مستقیم در معدن و کارخانه پیش‌بینی شده است.
در کنار توسعه پروژه‌ها، افزایش سرمایه نیز یکی از ابزار‌های اصلی تجلی برای تقویت توان سرمایه‌گذاری است. هیات مدیره شرکت افزایش سرمایه ۴۳ درصدی، از ۱۱.۷۹ به ۱۶.۸ هزار میلیارد تومان را تصویب کرده است. هدف اعلام شده از این منابع، جبران مخارج سرمایه‌گذاری، مشارکت در افزایش سرمایه شرکت‌های سرمایه پذیر و توسعه سرمایه‌گذاری در محدوده‌های معدنی است.
از این منظر، اهمیت تجلی را می‌توان در تلاش برای ایجاد یک حلقه واسط میان «سرمایه» و «پروژه» جست‌و‌جو کرد، سرمایه‌ای که در صورت هدایت به سمت طرح‌های توسعه‌ای می‌تواند به ظرفیت تولید، اشتغال، زیرساخت و ارزش افزوده تبدیل شود. البته سنجش نهایی موفقیت این مدل، نه با تعداد پروژه‌ها یا میزان پیشرفت فیزیکی، بلکه با میزان تحقق زمان‌بندی، کنترل هزینه‌ها، بهره‌برداری از طرح‌ها و تبدیل سرمایه‌گذاری به جریان درآمدی پایدار امکان‌پذیر خواهد بود.
در چنین چارچوبی، تجلی را می‌توان نمونه‌ای از تغییر نگاه به تأمین مالی معدن دانست، تغییری از اتکای صرف به منابع محدود شرکت‌ها به سمت استفاده از ظرفیت بازار سرمایه برای پیشبرد پروژه‌های بزرگ. اگر این مدل بتواند مرحله سرمایه‌گذاری را به بهره‌برداری اقتصادی پایدار پیوند بزند، بازار سرمایه می‌تواند نقش پررنگ‌تری در تأمین مالی توسعه معدن و صنایع معدنی کشور ایفا کند.
منبع: تیتر ۲۰
