پروژه‌های جهانی آهن اسفنجی از سال ۲۰۲۰ بیش از ۵۰ درصد رشد کرده‌اند؛ هم‌زمان، گاز کک‌سازی و برق تجدیدپذیر به‌عنوان جایگزین‌هایی برای کاهش هزینه و آلایندگی مطرح شده‌اند.

تولید آلومینیوم چین در اوت با رشد ۴.۷ درصدی به نزدیک ۴ میلیون تن رسید و رکورد جدیدی ثبت کرد؛ جهشی که با افزایش حاشیه سود صادراتی و اختلال در عرضه جهانی پس از تنش‌های خاورمیانه همراه شده، اما سقف سالانه ۴۵ میلیون تنی می‌تواند تولید را در ادامه سال محدود کند.

استرالیا برای توسعه فولاد سبز طی ۱۴ سال آینده به حدود ۱۱۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری نیاز دارد؛ هزینه‌ای سنگین که می‌تواند آینده صادرات این کشور را متحول کند.

انرژی‌های تجدیدپذیر در حال تبدیل‌شدن به یکی از عوامل اصلی رقابت‌پذیری معادن هستند؛ زیرا علاوه بر کاهش هزینه و انتشار کربن، می‌توانند وابستگی به سوخت‌های فسیلی را کاهش داده و به توسعه پایدار مناطق معدنی کمک کنند.

فاز نخست نیروگاه خورشیدی بهبهان فولاد خوزستان با پیشرفت قابل‌توجه در آستانه بهره‌برداری قرار گرفته است؛ پروژه‌ای راهبردی که با هدف تأمین پایدار انرژی، کاهش وابستگی به شبکه برق، توسعه انرژی‌های پاک و حرکت به سوی تولید «فولاد سبز»، نقش مهمی در افزایش تاب‌آوری تولید و تحقق اهداف توسعه پایدار ایفا خواهد کرد.

در روزگاری که بقای صنایع مادر به توان آن‌ها در سازگاری با اقتصاد چرخشی و الزامات زیست‌محیطی گره خورده است، فولاد مبارکه با سهمی اثرگذار در اقتصاد ملی، روایتی تازه از توسعه صنعتی ارائه می‌کند؛ روایتی که در آن تولید، انرژی، آب، پسماند و فضای سبز در قالب مدل «خرد سبز» به یک منظومه راهبردی تبدیل شده‌اند.

محمدمسعود سمیعی‌نژاد اعلام کرد ایران حدود ۱.۴ میلیارد تن ذخیره قطعی و ۱۴ میلیارد تن ذخیره احتمالی زغال‌سنگ دارد، اما با وجود این ظرفیت بزرگ، سهم زغال‌سنگ در تولید برق کشور تقریباً صفر است.

صنعت فولاد در آستانه تحولی سرنوشت‌ساز ایستاده است؛ تحولی که مسیر آن نه فقط از فناوری‌های پرهزینه‌ای مانند هیدروژن سبز، بلکه از ترکیب هوشمند «بهترین فناوری‌های در دسترس» و دیجیتالی‌سازی می‌گذرد.

بررسی داده‌های سال ۲۰۲۵ اندیشکده «امبر» نشان می‌دهد زغال‌سنگ همچنان بزرگ‌ترین منبع تولید برق در جهان است و حدود یک‌سوم برق جهانی را تأمین می‌کند؛ در حالی که انرژی‌های خورشیدی و بادی نیز با سرعت در حال افزایش سهم خود در سبد انرژی جهان هستند.

با وجود گذشت بیش از یک قرن از آغاز انقلاب صنعتی، زغال‌سنگ همچنان یکی از ارکان اصلی تأمین انرژی جهان به شمار می‌رود؛ منبعی که زمانی بیش از ۹۴ تا ۹۵ درصد انرژی مصرفی جهان را تأمین می‌کرد و عملاً موتور محرک انقلاب صنعتی بود. هرچند با ورود نفت، گاز و انرژی هسته‌ای در قرن بیستم از سهم آن کاسته شد، اما تا پایان این قرن همچنان بیش از ۵۰ درصد انرژی جهان از زغال‌سنگ تأمین می‌شد.

با افزایش نگرانی‌ها درباره تغییرات اقلیمی، توجه دانشمندان به صنایعی جلب شده است که نقش پنهانی اما مهم در انتشار گازهای گلخانه‌ای دارند. یکی از این صنایع، صنعت تولید سیمان است که پایه بسیاری از سازه‌های امروزی به شمار می‌آید. سیمان ماده‌ای کلیدی در ساخت بتن است و بدون آن، امکان ایجاد سازه‌های مقاوم مانند ساختمان‌ها، پل‌ها و سدها وجود ندارد. این ماده زمانی که با آب ترکیب می‌شود، شن و ماسه را به‌طور محکم به هم می‌چسباند و به مرور سخت می‌شود.

صادرات فلزات چین بویژه آلومینیوم به شدت افزایش یافته است، زیرا جنگ در خاورمیانه عرضه منطقه‌ای را مختل کرده و تقاضا برای محصولات فناوری پاک را در بحبوحه افزایش قیمت سوخت‌های فسیلی افزایش داده است.