در سال‌های اخیر، مواد معدنی از یک کالای صرفاً صنعتی به یکی از مهم‌ترین مؤلفه‌های قدرت اقتصادی، فناوری و ژئوپلیتیکی کشورها تبدیل شده‌اند.

داده‌های مرکز پژوهش‌های مجلس نشان می‌دهد بخش معدن، با وجود سهم رسمی حدود یک‌درصدی در اقتصاد، طی سال‌های گذشته عملکردی فراتر از میانگین رشد اقتصادی کشور داشته و یکی از پایدارترین بخش‌های مولد ایران محسوب می‌شود.

به گفته یک کارشناس حوزه معدن سال‌هاست از معدن به‌عنوان یکی از مهم‌ترین گزینه‌های جایگزینی درآمدهای نفتی یاد می‌شود، سهم این بخش در تولید ناخالص داخلی همچنان کمتر از یک درصد باقی مانده که کمبود سرمایه‌گذاری، تحریم‌ها، محدودیت‌های صادراتی، قوانین دست‌وپاگیر و چالش‌های تامین مواد اولیه و تجهیزات از مهم‌ترین موانع توسعه معدن به شمار می رود.

هر کشوری را تا حد زیادی می‌توان از طریق شرکت‌ هایش شناخت؛ شرکت‌ هایی که می‌توانند زیرساخت رفاه و توسعه را بسازند یا برعکس، زمینه‌ ساز رکود و بی‌ثباتی شوند. تجربهٔ کشورهای توسعه‌یافته، مانند نروژ و کرهٔ جنوبی، نشان می‌دهد که مدیریت درست یا نادرست شرکت‌ها چه سرنوشتی برای ملت‌ها رقم می‌زند.

فولاد خوزستان با موقعیت جغرافیایی مطلوب، زیرساخت حمل‌ و نقل گسترده و تولید سفارشی بر پایه آنالیز دقیق، جایگاه خود را به‌ عنوان برند معتبر جهانی حفظ کرده و حتی در شرایط دشوار انرژی، صادرات را به مسیر رشد بازگردانده است.

اقتصاد مبتنی بر نفت به عنوان یک منبع درآمد ناپایدار و محدود به دلایل متعددی نمی‌تواند یک راهبرد مطمئن برای آینده باشد. در وهله اول، ذخایر نفتی در طول زمان کاهش می‌یابد و از سوی دیگر، وابستگی به نفت باعث نوسانات شدید درآمدهای دولت می‌شود.

تغییر مسیر ایران به سمت اقتصاد غیرنفتی امری ضروری است که می تواند به پایداری و توسعه اقتصادی کشور کمک کند. اتکاء به درآمدهای نفتی، اقتصاد ایران را در برابر نوسانات بازار جهانی نفت آسیب پذیر کرده است.