بر اساس ابلاغیه بانک مرکزی، استفاده از ۱۰۰ درصد ارز حاصل از صادرات زنجیره فولاد و فلزات رنگین اساسی توسط تولیدکنندگان این حوزه و با توجه به میزان مصارف ارزی چهار حوزه، ماده اولیه، طرح‌های توسعه‌ای، تکمیل پروژه‌های تولید انرژی و نیاز کالا‌های التهابی صنایع فلزی با امکان استفاده از ارز حاصل از صادرات جهت واردات اقلام مورد نیاز مصارف مذکور بر اساس تبصره (۱) بند (۱) ماده (۸) آئین نامه اجرایی با رعایت شروط زیر مجاز گردید:

رقابت‌پذیری در یک تعریف کلی می‌تواند به صورت توانایی یک کسب‌و‌کار در ارائه ارزش بیشتر و بهتر در مقایسه با رقبای خود به مشتریان تعریف شود. بی‌تردید این موضوع در بخش معدن و صنایع معدنی نیز با توجه به ابعاد گسترده و جایگاه استراتژیک آن در اقتصاد ایران و فضای تعاملات تجاری بین‌المللی اهمیت بسزایی دارد؛

صنعت فولاد یکی از نقاط قوت صنعت کشور ماست که در سال‌های تحریم نقش چشمگیری در حفظ و سرپا نگه‌داشتن اقتصاد کشور ایفا کرده است. بر اساس آمار، حدود ۱۶.۵ درصد از صادرات غیرنفتی کشور متعلق به زنجیره فولاد است و صنعت فولاد سهم ۴.۵ درصدی در تولید ناخالص داخلی کشور دارد که از متوسط جهانی که حدود ۲ درصد می‌باشد، بیشتر است.

شرکت توسعه معدنی و صنعتی صبانور و ایمینو در راستای حمایت از هسته‌های فناور زنجیره فولاد تفاهم نامه همکاری امضا کردند.

انجمن تولیدکنندگان فولاد ایران آمار واردات ۴ ماهه زنجیره آهن و فولاد کشور را منتشر کرد.

سطح ضعیف تقاضا در بازار معاملات محصولات زنجیره فولاد در رینگ صنعتی بورس‌کالا در حالی کماکان ادامه دارد که هم‌‌‌اکنون یک پیش‌‌‌فرض ارزی برای تغییرات قیمتی این بازار در هفته‌‌‌های پیش‌‌‌رو مطرح است.

طرح زیست بوم نوآوری و کارآفرینی بخش معدن و صنایع معدنی ( ایمینو) و شرکت توسعه معدنی صبانور با هدف امکان کارآفرینی، نوآوری و بهره مندی از ظرفیت های موجود سرمایه گذاری و بهبود وضعیت کسب و کارهای نوپا تفاهمنامه منعقد کردند.

باید برای هرگونه توسعه متوازن و غیرمتوازن، ایجاد زیرساخت انرژی مورد توجه قرار گیرد، امروز صنعت فولاد با چالش‌های تامین پایدار انرژی و افزایش نرخ حامل‌های انرژی روبه‌روست. سهم صنعت در جهان از انرژی برق حدود ۴۲ درصد است و در ایران این سهم نزدیک به ۳۵ درصد است، این در حالی است که سهم آهن و فولاد نزدیک به ۷.۱ درصد (کمتر از ۱۰ درصد) است و باید توجه داشت که در زمان اعمال محدودیت برق ۹۰ درصد از این محدودیت مربوط به صنایع است.

قوانین حاکم بر زنجیره تولید فولاد کشور باید برای تولیدکنندگان قابل پیش‌بینی باشد و این در حالی است که ما به‌عنوان تولیدکننده بخش قابل توجهی از فولاد کشور نمی‌توانیم پیش‌بینی کنیم که هر سال در حوزه هزینه‌های برق و گاز صنایع فولادی، چه تصمیمی قرار است گرفته شود.

در حال حاضر بیش از ۲۰۰ شرکت فولادی برای تولید فعلی فولاد کشور فعال هستند که از این تعداد، حجم تولید فولاد بیش از ۷۵ شرکت زیر ۵۰۰ هزار تن است و در چنین وضعیتی، این شرکت‌ها رقابت‌پذیر نیستند؛ باید توجه داشت که هنوز حاکمیت می‌تواند در ساختار صنعت فولاد کشور تصمیم‌گیری و نفوذ کند، بخش‌هایی از زنجیره فولاد همچنان در اختیار دولت و یا زیرمجموعه‌های دولتی است و در برخی از صنایع فولادی سهم دارد، بنابراین دولت به‌خوبی می‌تواند در اصلاح ساختار زنجیره فولاد کمک کند.

صادرات مواد اولیه صنعت فولاد افتخار نیست، ما در بخش‌هایی از زنجیره مشکل را حل کرده‌ایم اما نمی‌توانیم از ۲۰ میلیون تن ظرفیت ایجادشده بهره‌برداری کنیم و مواد اولیه تولیدشده برای این ظرفیت را صادر می‌کنیم که این یک چالش جدی است.

در سال گذشته مجوز ۲۰ میلیون تن تولید فولاد جدید در کشور صادر شده است، میزان مجوزهای صادر شده برای تولید فولاد در کشور به ۱۴۵ میلیون تن رسیده، می‌خواهیم چکار کنیم، صنعتی که نقطه قوت اقتصاد و صنعت ما است در حال زمین خوردن است و ما خودمان استاد تبدیل کردن نقاط قوت به چالش و بحران هستیم.